افغانستان تضمین موفقیت

فرصتهای برباد رفته

عنوان برنامه ی بود که بتاریخ 5 اپریل در تورنتو برگزار گردید

چنانیکه هموطنان گرامی خبر دارند بتاریخ 14 و 15 مارچ سال روان  کنفرانسی در شهر دوبی به ابتکار داکتر زلمی خلیلزاد برگزار گردید بود که بعد از بررسی دقیق مشکلات افغانستان، قطعنامۀ صادر نمودند  که مورد استقبال هموطنان عزیز قرار گرفت، بتاریخ 5 اپریل در رستورانت اکروبات محفلی زیر عنوان ( فرصتهای برباد رفته) توسط یک کمیسیون 4 نفره در حمایت از قطعنامه دوبی برگزار گردیده بود که در ان تعدادی از هموطنان عزیز ما به اساس دعوت کمیسیون اشتراک نموده بودند.

در اغاز برنامه نصیر خالد ژورنالست آزاد شهر تورنتو آجندای برنامه را خدمت حضار تقدیم نمود. متعاقبا نصیر خالد صحبتی تحت عنوان " فرصتهای برباد رفته"  نمود که مورد توجه حاضرین قرار گرفت. وی گفت: بعد از سرنگونی حاکمیت طالبان در افغانستان امید ها برین بود که کشور ما بعد از دونیم دهه جنگ و خونریزی بطرف صلح و ثبات و حاکمیت قانون روان خواهد شد. مردم فداکار ما چشم به وعده ها دوختند تا مگر روزی فرارسد که جامعه عمل بپوشد اما ضعف اداره و نبود تیم قوی مسلکی و علمی اداره ی کنونی باعث شد که نه تنها امید های مردم ما بر اورده نشود بلکه بر نامیدی و یاس شان نیز افزون شود.

وی در ادامه گفت: مردم ما انتظار امنیت داشتند، اما همان گروه متلاشی شده ی هفت سال قبل" طالبان القاعده"، امروز بار دیگر به یک قدرت بزرگ جنگی مبدل شده  اند که حتی جامعه ی جهانی را وادار بر تصیمیگیری مجدد در روند مبارزه شان با تروریزم نموده اند. آنچه که بیشتر مایه تاسف است در جریان هفت سال تروریستان مخصوصا پاکستانیها بعد از دستگیری در عملیاتهای تخریبی نه تنها مجازات نشدند بلکه از حبس نیز معاف گردیده و دوباره به پناهگاهی شان فرستاده شدند. این معافیتها به تروریستان چانس بهتر برای ادامه فعالیت های ضد بشری را در افغانستان داد.

مردم انتظار بازسای و نوسازی را داشتند اما تا هنوز و با وارد شدن میلیارد های دالر حتی سرکهای داخل شهر قیر ریزی نشده و کابل قبلا زیبای ما امروز بنام شهر پر از کثافت نامیده میشود چه رسد به بازسازی  در سرتاسر کشور.

مردم ما انتظار ایجاد کار برای پیشبرد زندگی خود را داشتند اما نه تنها شرایط کاری مساعد نشد بلکه با تنقیض های بیمورد هزاران هزار کارمند  مسلکی در بخشهای مختلف، اکنون در شهر های کشور دست به گدائی میزنند.  همین امر سبب شد تا تعدای کثیری از مردم به طالبها بپیوندند. این پیوستن بمعنی تائید طالب ها نبوده بلکه بی کفایتی دولت را نشان میدهد.

 

در بخش معارف آنچنانیکه انتظار میرفت توجه صورت نگرفت و حتی همین اکنون در بسیاری جاها شاگردان در زیر خیمه ها آنهم برای یکی دو ساعت تدریس میشوند. همین طور بوضع معلمین که آینده سازان کشور اند نیز توجه نشد و چنانیکه میدانیم معلمین برای چند ماه معاش ناچیزیکه برایشان تعین شده است دریافت نمیکنند پس چگونه انتظار داشت که آنها شاگردان را با خاطر ارام تدریس نموده و برای خدمتگذاری در فردای کشور آماده سازند.

انتظار چنین بود که اردو و پولیس ملی در کمترین وقت و با امکانات پیشرفته ی امروزی دو باره احیا و تجیهر شوند اما با تاسف که در این امر نیز کاری قابل توجهی صورت نگرفت.

وعده داده شده بود که کار به اهل کار سپاریده خواهد شد اما چنانیکه مشاهده شد،  دوستان و آشنایان بزرگان حکومتی نقش برازنده تر نسبت به اصل شایسته سالاری پیدا نمودند که این روش عاملی شد برای رکود در  سیستم دولتی و اداری کشور و زمینه سازی برای گسترش فساد اداری.

البته در کنار ضعفهای دولت، جامعه ی جهانی نیز در جریان مبارزه با تروریستان مرتکب اشباهات فراوانی شدند که عاملی دیگری شد برای دور ساختن مردم از دولت و پیوستن شان بصف مخالفین. همچنین تضاد ها ی جامعه ی جهانی نیز باعث بروز بحران گردید.

آنچنانیکه لازم بود در زمینه تامین وحدت ملی که نیاز مبرم جامعه ی ماست نه تنها کاری صورت نگرفت بلکه با سیاستهای نادرست شگافهای بیشری نیز بر بدنه ی وحدت ملی وارد شد.

دوستان عزیز ما تجارب تلخی از جریان سی سال گذشته داریم و این تجارب باید ما را در مسیر راه یابی بمعضله ی پیچیدۀ  کشور کمک و یاری رساند که متاسفانه با داشتن همین تجارب و درک علل بحران ما تا هنوز نتوانسته ایم راه حلی دریابیم و منتظریم چه زمانی جامعه ی جهانی در راس امریکا مشکل کشور ما را حل و فصل نماید در حالیکه برای ختم بحران بیشتر از دیگران وظیفه ما افغانهاست که در این راه پیشگام شویم  و اینده کشور و مردم خود را بسازیم آینده ایکه ما را با کاروان امروزی جامعه ی جهانی همگام سازد.

یکی از مشکلاتیکه در جریان سی سال دامنگیر ما افغانها شده است منفی گرائی است و بهر مساله  از دید منفی مینگریم بدون اینکه طرحی برای  سازنده گی داشته باشیم. این روش نه تنها سودمند نیست بلکه ما را از رسیدن بیک راه معقول برای ختم معضله ی کشور نیز مانع میشود. فکر میکنم زمان آن فرا رسیده است تا ما افغانها منحیث مسوولیتی که در برابر مادر وطن و مردم بینوای خود داریم تغییری در طرز اندیشه خود بیاوریم و مثبت اندیش و همدیگر پذیر شویم و بیشتر از این منتظر بیگانه ها نباشیم تا آنها سرنوشت ما را رقم بزنند بلکه ما خود باید دراین راستا پیشگام شویم و از طریق دیالوکهای بین الافغانی راه پایان مصیبت را در افغانستان در یابیم و در عمل به جهانیان ثابت سازیم که افغانها خود قادر اند تا بر بار مشکلات شان فایق ایند. در غیر آن با همین روش که ما داریم فکر نکنم که مشکلات کشور تا سالهای سال حل وفصل گردد. وقتی ما از تاریخ 5000 هزار ساله ی خود به افتخار یاد میکنیم پس بهتر است که با یک عمل افغانی دوباره آن افتخارات را احیا کنیم. مشخص است وقتی ما افغانها دست بدست همدیگر بدهیم و با یک صدای رسا اعلام نمایم که ما همه یکی هستیم و برای ابادانی و بازسازی کشور جنگزده ی خود متحدانه عمل میکنیم باور کامل دارم که  جامعه ی جهانی نیز با صداقت در کنار ما خواهد ایستاد و مغرضین نیز دست از تخریب برخواهد داشت.

نصیر خالد در ادامه صحبتهایش افزود: یکی از خصوصیات قطعنامه دوبی این است که در تدوین ان هموطنان عزیز خود ما تلاش نموده اند البته هدف ما بیشتر حمایت از دیالوکهای بین الافغانی است و عقیده من بر این است که دایر نمودن همچو کنفرانسها ما افغانها را بهم نزدیک تر خواهد ساخت.  برگزاری محفل امروزی ما در حمایت از همین قطعنامه دایر شده است و افغانهای حاضر در جلسه حمایت خود را برای تطبیق ان در سراسر کشور اعلام مینمایم و از گرداننده های آن در راس محترم داکتر زلمی خلیلزاد تقاضا داریم تا با وفاداری به این قطعنامه با گامهای استوار در جهت عملی شدن آن بپردازند. به یقین که مردم صلح خواه کشور ما نیز از این اقدام که برای ختم بحران در کشور ما میباشد قاطعانه پشتیبانی خواهند کرد چنانیکه ما هر روز شاهد راهپیمائی های هموطنان عزیز در گوشه و کنار وطن در حمایت از همین روند هستیم.

بعدآ قطعنامۀ دوبی در سه زبان " دری پشتو و انگلیسی " توسط محترمان هریک انجینیر خان ذکریا و حیبب احمد از شهر همیلتون و محترمه میهن ذکریا به خوانش گرفته شد. متعاقبا نصیر خالد بار دیگر عقب میکروفون قرار گرفته گفت: دوستان عزیز در پایان محفل، ما نیز در حمایت از قطعنامۀ دوبی، قطعنامه ی اماده نموده ایم که لحظات بعد خدمت شما قرائت میشود. وی از حاضرین جلسه تقاضا نمود که در باره مواد قطعنامه نظریات خود را ارائه نمایند و حق دارند موادی از این قطعنامه را کم و یا زیاد نمایند و یا اینکه نمیخواهند ما در ختم جلسه قطعنامه ی صادر کنیم.

بعدآ اقای عبد الله امینی مواد قطعنامه را در 9 ماده خدمت حاضرین قرائت نمود متعاقبا آقای لعلزاد بلوچ مسوول تیلفون خبری هموطن نظر خود را در باره یکی از مواد قطعنامه بیان نمودند که با تشکر پذیرقته شد.

بعدآ خبرنگار شناخته شده ی کشور محترمه نذیره کریمی  که برای پوشش خبری این  کنفرانس به  تورنتو امده بود، بصورت جداگانه با حاضرین مجلس مصاحبه هائی در حمایت از قطعنامه ی دوبی انجام دادند، در این بخش حاضر شدن جوانان در برابر کمره تلویزیون و ابراز نظریات شان بسیار جالب و این امید را بیشتر تقویه نمود که جوانان عزیز کشور با درک مسوولیت در برابر مادر وطن علاقمند سهم گیری فعال در مسایل مربوط به افغانستان میباشند.

محفل در فضای کاملا صمیمی با صرف غذای خوشمزه سرویس غذائی ریاض حوالی ساعت 8 شب به پایان رسید.

باید یاد اور شوم که این محفل توسط یک کمیسیون 4 نفره شامل محترمان هر یک : انجینیر خان ذکریا محمد اکبر طوفان- عبدالله امینی و نصیر خالد راه اندازی شده بود

توجه شما را به قطعنامه جلسه معطوف میداریم

دوستان گرامی حاضر در جلسه!

با ارزیابی از کنفرانس " افغانستان، تضمین موفقیت" در  دوبی ( 14 و 15 مارچ 2009) ما اینجا کنار هم آمده ایم تا مثل وطنداران ما در دیگر جا ها از مفاد کنفرانس پشتیبانی نمایم.

این کنفرانس را یک گام مثبت در جهت تامین امنیت، حاکمیت قانون، توسعۀ اقتصادی و زدودن چالشهای منطقوی میدانیم. راه حل های را که در دوبی جستجو کرده اند یک گام مثبت برای بازسازی دانسته و به این باور شویم که ما هم توان آنرا داریم که دولت موثر و پذیرای یک نظام مردم سالار مبتنی بر اصل دموکراسی هستیم.

با حمایت از کنفرانس دوبی ما افغانهای حاضر در جلسه، باشنده گان شهر های تورنتو و همیلتون کانادا قطعنامه زیر را اعلام میداریم:

1-  بیسوادی را دشمن مهم و مانع مدرنیزه دانسته دولت مردان افغانسان و جامعۀ بین المللی را در جهت رفع این معضله ملزم میدانیم و توجه دولت کنونی و آینده را در جهت رفع این مشکل خواهانیم.

2-  امنیت و آرامش اصل مهم رشد افتصاد و ایجاد کار بوده و عدم امنیت مانند بیسوادی غاملی اصلی فقر، فرار سرمایه و علت بیکاری در جامعه میباشد. تامین امنیت، حفظ حقوق مساوی شهروندان را وظیفه دولت آینده خواهانیم.

3-   فساد اداری بمثابه ی موریانه تدریجا چارچوب نظام را خورده و آنرا فرو میریزد و اعتماد مردم را نسبت بدولت کنونی کاهش میدهد. مبارزه جدی به علیه فساد اداری و جلب اعتماد مردم را از یک دولت قانونمند خواهانیم.

4-    تعلیم و تربیه اصل مهم در رشد و باز سازی کشور میباشد. اصلاحات در معارف، مدرنیزه شدی شیوه تعلیم و تربیه، اموزش تکنالوژی پیشرفته، کمپیوتر و مخصوصا علوم اسلامی و تدریس قران شریف را در تعلیم و تربیه( آموزش و پرورش) خواهانیم.

5-  محیط زیست دور از الوده گی اصل بقا میباشد. حمایت از جنگلات، چرا گاه ها، حیات وحش و آبهای اشامیدنی را وظیفه دولت آینده میدانیم.

6-  تجار ملی ستونهای اصلی رشد اقتصادی در جامعه بوده و عاملی مهم در ایجاد کار شناخته شده است، فرار تجار ملی موجب فرار سرمایه میشود و بیکاری و فقر را بدنبال میاورد. چنانچه در طی سه سال اخیر بالاتر از 300 تجار با سرمایه یک تا صد میلیون دالر به دوبی فرار کرده اند و سرمایه ملی را با خود بردند و با تاسف که در اثر بحران اقتصادی کنونی از بین رفته و یا ضرر دیده اند. جلوگیری از فرار سرمایه و حمایت از تجار ملی را وظیفه دولت آینده میدانیم.

7-   اصل حسابدهی: موجب آنست که هر فرد خود را در کاری مسوول دانسته و به اجرای وظیفه اش به شیوۀ لازم دست بکار میشود تا بازدهی خوبی از کارش داشته باشد. چنانیکه این اصل در این اواخر در افغانستان شروع شده است ما خواهان انکشافات بیشتر ان هستیم.

8-  ظرفیت سازی: برای بهبود کار ها و بازدهی در امور ضرورت بوده، بنآ خواهان ظرفیت سازی در بخش های مختلف هستیم.

 9-  زعامت در افغانستان:

زعامت و رهبر سیاسی با اعتماد مردم میتواند اهداف عالی را در جهت تآمین امنیت، رفاه اجتماعی و رشد اقتصادی عملی کند، مشروط بر اینکه خصوصیات شایسته رهبری را داشته باشد تا گامهای سنجیده در مقیاس ملی و بین المللی بردارد. افغانستان را جز خانواده بین المللی دانسته و آنرا مطابق به ستندرد های بین المللی با در نظر داشت منفعت ملی فعال و مثبت نشان دهد و پاسخگوی در سطح ملی و بین المللی باشد. حمایت از گروه، طبقه خاص و یا قومی نکند و منافع ملی را بالاتر از هرچه بداند و مثل یک پدر مهربان بر فرزندانش باشد.

                            

                                                                  و من الله التوفیق

تورنتو کانادا 5 اپریل 2009

رستورانت اکروبات واقع سرک ینگ

تذکر:

بعد از برگزاری محفل دوستی گرامی که مسوولیت تیلفون خبری را در تورنتو عهده دار میباشند گزارشاتی جدا از حقایق محفل را به نشر رسانیدند. برای اینکه هموطنان عزیز در روشنی جریان قرار گرفته باشند خاطر نشان میسازم اینکه:

-  در مقابل میز خطابه این عنوان درشت بچشم میخورد ( افغانستان تضمین، موفقیت) که بیانگر محتوای کنفرانس بود و برای کسانیکه مخالف بودند این امکان را میداد که قبل از اغاز محفل جلسه را ترک گویند.

- صحبتی که من داشتم و متن کامل آن در بالا به نشر رسیده است بوضاحت خلاف گفته دوست ارجمندم را ثابت میسازد که ادعا نموده اند در جلسه یادی از داکتر خلیلزاد نشد، پس چرا این دوست گرامی در همان لحظ مخالفت خود را با جلسه اعلام نکردند.

- در متن قطعنامه محفل، آقای داکتر لعلزاد ملاحظاتی داشتند که مورد قبول واقع شد. ابراز نظریات محترم لعلزاد علاقمندی جناب شان را به کنفرانس نشان میدهد در غیر آن  میتوانستند سکوت نمایند و یا مخالفت شان را با صدور قطعنامه اعلام کنند.

- جناب محترم سید نسیم زیوری سوالی داشتند که محترم انجینیر خان ذکریا یکتن از گرداننده های محفل به آن پاسخ ارائه نمودند.

- خانم مصدق سوالی در رابطه به قانون احوال شخصیه اهل تشیع نمودند که با محتوای جلسه ربطی نداشت.

حاضرین در جلسه طی مصاحبه های جداگانه با خانم نذیره ژورنالست موفق کشور حمایت شان را از کنفرانس به صراحت اعلام نمودند.

البته این حق مسلم هر هموطن است که در رابطه به جریانات کشور ابراز نظر کند و هیجکسی هم مانع آن شده نمیتواند، ما در جلسه به نمایندگی از حاضرین محفل صحبت کردیم نه افغانان مقیم در تورنتو.  در جریان برنامه دو ساعته هیچ هموطنی صدای اعتراض خود را بلند نکرد.  اما سوال اساسی این است که چرا دوستان در داخل جلسه با علاقمندی سهم میگیرند و حتی در لست حمایت کننده گان قطعنامه امضا میکنند و در بیرون بر علیه آن اقدام میکنند. از دوست گرامی ام سوال میکنم که حمایت از قطعنامه دوبی که در راس آن داکتر زلمی خلیلزاد قرار داشت چه معنی را بیان میکند؟. امیدوارم هموطنان گرامی با جریانات سیاسی کشور احساساتی عمل نکنند چون هر حرف ما  در دنیای امروزی ثبت تاریخ میشود و دیگران بالای ما قضاوت خواهند کرد.

 

 

برگشت به صفحۀ اول